Not new enough?

การเปลี่ยนแปลงกับความใหม่เป็นของคู่กัน โดยเฉพาะอย่างยิ่ง เมื่อพูดถึงการออกแบบที่ใหม่ๆ แบบสุดโต่ง บ้างก็รื้อแนวคิดเดิมๆ แทนที่ด้วยกระบวนทัศน์ใหม่ บ้างก็ต่อยอดของเดิมแบบวิเคราะห์ไม่ออกว่าที่มาที่ไปเป็นอย่างไร แนวคิด Creative Destruction ของ Joseph Schumpeter พูดถึงการเปลี่ยนแปลงแบบไม่มีที่สิ้นสุด การเกิดของสิ่งใหม่แลกกับการทำลายล้างสิ่งเก่า แนวคิดนี้เคยเป็นแรงผลักดันทำให้ผมคิดใหม่ทำใหม่หลายครั้งหลายครา บ้างก็มีประโยชน์ บ้างก็สงสัยภายหลังว่าทำไปได้ประโยชน์อะไร

ปัจจุบันบนเส้นทางของทุนนิยมแบบสุดโต่ง ในยุคที่มาตรวัดของการพัฒนาคือตัวเลขและสถิติ ที่การอยู่นิ่งสะท้อนถึงความไม่ก้าวหน้า ทุกคนโหยหาความใหม่ และด้วยการเสพแบบเร็วๆ นี้ ด้วยการเสพให้ได้ปริมาณเยอะๆ เสพแบบตาเห็นรูปแต่สาระไม่เอา มันช่างสะท้อนถึงแนวคิดสร้างสรรค์แบบทำลายล้างได้อีกระดับหนึ่ง

พวกเรานักออกแบบอยู่ในยุคที่ถ้าคิดได้ก็ทำได้ เทคโนโลยีวันนี้ถือเป็นสวรรค์ของนักออกแบบทุกคน ในขณะที่เครื่องมือของการออกแบบได้ล้ำไปไกล เศษฐกิจแบบทุนนิยมก็อ้าแขนรับ “งานดีไซน์” อย่างอบอุ่น ต่างจากสมัยที่ผ่านๆ มา ปัจจุบันดีไซน์คือ “สินค้า” คือมูลค่าเพิ่ม คือภาพลักษณ์

ถึงจุดนี้ จุดที่ความใหม่เดินเรียงแถวหน้ากระดานมาให้เราเห็นทุกวินาทีผ่านการสื่อสารในทุกรูปแบบ ผมคิดว่าได้เวลาที่เราจะถามคำถามง่ายๆ กับตัวเอง ว่าเราทำงานออกแบบเพื่ออะไร ว่าเราเข้ามาหลงไหลเสน่ห์ของอาชีพนักออกแบบด้วยเหตุใด ว่าจิตวิญญาณของการออกแบบอยู่ที่ไหน

สุดท้าย กระแสการสรรหาความใหม่อย่างไม่มีที่สิ้นสุดนี้ นำมาสู่การทำลายล้างที่คุ้มค่าแล้วหรือ